بزرگترین غار جهان در سال ۱۹۸۰ در جزیره بورنئو در جنوب شرقی آسیا کشف شد.حفره وسیع

ساراواک (SARAWAK CHAMBER) بخشی از شبکه بزرگی از غارهای سنگ آهکی دامنه کوه آپی

می باشد.مساحت این غار به اندازه ۴۰ عدد هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ است .

کشف غار

در سال ۱۹۸۰ گروهی از کاشفین که در داخل یک مجرای زیر زمینی سرگرم تحقیقات بودند ناگهان با

یک غار وسیع مواجه شدند.عمق این غار به اندازه ای بود که وسایل روشنایی همراهشان قادر به

روشن کردن مسیر نبود.آنان مجموعا پس از ۱۲ ساعت توانستند تمامی طول غار را شناسایی کنند.

آنها به سرعت متوجه شدند که بزرگترین غار زیر زمینی جهان را یافته اند.طول حفره ساراواک ۷۰۰ متر

و عرض متوسط آن ۳۰۰ متر است.ارتفاع این غار از سقف بین ۷۰ تا ۱۲۰ متر متغیر است.بعد از کشف

غار ساراواک محققین این غار را که بیش از ۲۰۰ کیلومتر در زیر کوه گسترده بود بیشتر شناسایی

کردند.یک مجرای زیر زمینی به طول ۷۵ کیلومتر غار Clearwater را که یک رودخانه کوچک در داخل

 آن جریان دارد را به غار ویندز متصل می کند.

چگونگی تشکیل غارها

جزیره بورنئو بر روی خط استوا واقع است بنابراین هوای جزیره در تمامی طول سال گرم است.در اطراف

جزیره همیشه باران می بارد و در طول فصل بارانهای موسمی (از ماه اکتبر تا مارس) هوای جزیره بسیار

مرطوب است.در طول میلیونها سال آب باران بر روی شیارهای بزرگی که در زیر شیب های کوه آپی قرار

دارند جاری می شد.این کوه از سنگ آهک که سنگی نرم است ساخته شده است.از آنجایی که این

بارانها محتوی یک نوع اسید ضعیف می باشند سنگهای آهک را حل کردند و غارهایی در زیر کوه به وجود

آوردند.

پارک ملی (Gunung Mulu National Park)

امروزه تمام این مناطق،حتی غارها تبدیل به پارک ملی شده اند و در آنها کوچکترین پستاندار جهان

به نام موش حشره خوار زندگی می کند.مساحت پارک ملی کوه مولو ۴۴ کیلومتر مربع است.

کوه ها

ارتفاع کوه آهکی آپی ۱۷۵۰ متر است و نزدیک دومین قله بلند ساراواک به نام کوه مولو که نام پارک ملی

برگرفته از آن است ، واقع شده است.کوه مولو که ارتفاعش به ۲۳۷۷ متر می رسد بخشی از رشته

کوههای ماسه سنگی و رسی است.عمر هر دو کوه آپی و مولو به ۵ میلیون سال می رسد.

حیات در تاریکی

اگر چه داخل غار و زیر کوه آپی تاریک و مرطوب و سرد است اما با این وجود چندین موجود زنده نیز در

این محل زندگی می کنند که بیشترشان بی رنگ هستند . از میان این جانداران می توان به عقربهای

سمی ، خرچنگ های نیمه شفاف عنکبوتهای کور و مارهای سفید اشاره کرد . دسته ای از خفاشهای

بدون فلس در طول روز از سقف غار آویزان شده و در شب به دنبال شکار از غار خارج می شوند.

گوش خیزکهای پشمالو  با خوردن انگل هایی که بر روی بدن این خفاشها می نشینند به پاکیزه

نگه داشتن خفاش ها کمک می کنند . همچنین انواعی از مرغ های دم دراز ، لانه های خود را در این غار

می سازند . عنکبوت های شکاری با پاهای درازشان نیز در این غارها هستند.فاصله ۲ سر پای این

عنکبوت از یکدیگر به ۱۵ سانتیمتر می رسد.